Yazılım dünyasında yıllardır süregelen bir romantizm vardı: Gece geç saatlere kadar kahve eşliğinde siyah ekrana bakıp, klavye tıkırtılarıyla dünyayı değiştiren yalnız dahi imajı. Artık bu imajın, yerini çok daha endüstriyel ve pragmatik bir tabloya bıraktığına şahit oluyoruz. Copilot, Claude, ChatGPT ve başka büyük lisan modelleri (LLM) araçlarının editörlerimize entegre olmasıyla birlikte, “yazılım geliştirme” kavramı kökten bir kimlik değişimi yaşıyor. Artık sıkıntı kelam dizimini (syntax) bilmek değil, neyin inşa edileceğini en gerçek formda tanım edebilmek.

Eskiden bir geliştiricinin vaktinin %60’ı standart, tekrar eden kod bloklarını yazmakla, %30’u yanılgı ayıklamakla, yalnızca %10’u ise gerçek mimariyi kurgulamakla geçerdi. Yapay zeka bu denklemi bilakis çevirdi. Artık o sıkıcı %60’lık dilimi saniyeler içinde yapay zeka hallediyor. Lakin bu durum, beklenen “yazılımcıların işsiz kalacağı” distopyasını değil, “junior” kavramının ortadan kalkması krizini doğuruyor. Şayet angarya işleri AI yaparsa, mesleğe yeni başlayanlar o kas hafızasını ve temel yetkinlikleri nasıl kazanacak? Usta-çırak bağındaki “çırağın paspas yapması” evresi, dijital dünyada “AI’ın kod üretmesi”ne evrildiğinde, geleceğin ustaları nereden yetişecek?

Bu dönüşüm, yazılım geliştirme takımlarındaki eser geliştiricileri, teknoloji mimarları ve kod muharrirleri ayrımlarını flulaştırıyor. Geliştiriciler artık birer müellif olmaktan çıkıp, AI tarafından üretilen çıktıları denetleyen, güvenlik açıklarını denetim eden ve modülleri birleştiren birer “orkestra şefi”ne dönüşüyor. Bu durum, yazılım kalitesini artırma potansiyeline sahip olsa da, “teknik borç” kavramını da değiştiriyor. Evvelden makûs yazılmış kod teknik borçtu; artık ise AI tarafından üretilen lakin geliştiricinin tam olarak mantığını kavramadan kopyala yapıştır yaptığı, çalıştığı halde “nasıl çalıştığı bilinmeyen” kodları kullanmamız en büyük riskimiz.

Geliştirme süreçlerindeki bu hızlanma, iş ünitelerinin beklentilerini de arşa çıkarıyor. Evvelce iki haftada teslim edilen modüller için artık “AI ile yapmıyor musunuz, neden bu kadar uzun sürsün ki?” baskısı oluşturmakta. Halbuki yazılım yalnızca kod üretmek değil; iş mantığını kurmak, sıkıntı senaryoları (edge-cases) düşünmek ve sistemin ölçeklenebilirliğini sağlamaktır. AI bize suratı verdi lakin direksiyon hakimiyetini kaybetmemek için her zamankinden daha dikkatli olmamız gerekiyor. Kodun hammaliyesi bitmiş olabilir lakin titiz, dikkatli ve sorgulayıcı mühendisliğe hala muhtaçlığımız var.

Yazar: Ali Altiparmak